trouwringen, het symbool van verbondenheid 

De trouwringen zijn het symbool van verbondenheid. Het is een tastbaar goed voor een onaantastbare band tussen twee mensen. Tevens dient het als teken naar de buitenwereld toe dat de bruid of bruidegom reeds bezet is. Maar bovenal dient het als symbool voor de oneindige liefde tussen twee mensen. De ring is glad en heeft geen begin en geen einde, dit teken moet garant staan voor een oneindige liefde. Een echte trouwring wordt gegoten zodat er geen naad in de ring komt en is meestal gemaakt van goud. Goud symboliseert door zijn onvergankelijkheid de band tussen twee geliefden. Een trouwring is bedoeld om je hele leven te dragen. Als het goed is maak je niet alleen met je partner een keuze voor het leven, maar ook met je trouwring.

Het omdoen van de trouwringen is meestal de eerste handeling ná het geven van het “Ja-woord”. Er zijn geen vaste regels over wie de ringen bij zich houdt, dit kan de ceremoniemeester doen, de bruidsjonker of de bruidegom zelf. Als je in de kerk trouwt, worden hier pas de ringen omgedaan nadat ze gezegend zijn.
Een leuk idee is om de trouwringen aan te laten bieden door een ringenmeisje op een zogenaamd
ringenkussentje. Deze kussentjes zijn er in talrijke uitvoeringen, de één nog lieflijker dan de andere.

ringenkussentje

Ringenkussentjes zijn er in diverse uitvoeringen

Als je al verloofd bent, kun je de verlovingsring gebruiken als trouwring. Het is dan gebruikelijk om de trouwdatum in de ring te laten graveren. Een verlovingsring draag je aan je linker ringvinger. Zodra de verlovingsring een trouwring wordt, verhuist deze naar de rechterhand. Bij de katholieken is dit precies andersom. Zij dragen de trouwring aan hun linker ringvinger.

De trouwring was al bekend bij de Romeinen en speelt ook nu nog een belangrijke rol tijdens de huwelijksvoltrekking. Het is niet altijd zo geweest dat zowel de man als de vrouw een ring droeg. Pas aan het einde van de negentiende eeuw gingen ook mannen een trouwring dragen. In de Romeinse tijd gaf de man een ring aan zijn aanstaande vrouw als teken dat hij met haar zou gaan trouwen. De vrouw hoefde hem geen ring of ander geschenk terug te geven. Zo is het lange tijd gegaan. Het accepteren van de ring betekende meteen het accepteren van het huwelijksaanzoek. De vrouw was niet verplicht de ring te dragen, maar als ze dit deed, gaf het haar een bepaalde status. Iedereen kon zo zien dat de vrouw getrouwd was.

Een trouwring wordt al eeuwenlang om de vierde Een trouwring wordt al eeuwenlang gedragen om de ringvinger
vinger van de hand gedragen, de ringvinger. De reden hiervoor is dat de vinger "trouw" is. Als men namelijk de pink of de middelvinger buigt, zal de ringvinger deze vrijwel altijd trouw volgen. Als men de ringvinger buigt, wordt deze niet gevolgd. De oude Grieken dachten dan ook dat de zenuw van de ringvinger direct verbonden was met het hart.

"De Bruid Weggeven" is een van oorsprong Angel-Saksisch gebruik. Dat de vader van de bruid zijn dochter "geeft" aan de nieuwe echtgenoot is nu een puur sentimentele daad. Vroeger was het een zakelijke transactie. De bruid werd door haar vader weggeven in ruil voor de bruidschat.

wouterRDe Trouwring