Tutteldoekje Tutteldoekjes zijn de favoriete lapjes of knuffeltjes van de baby Vroeger bestonden ze natuurlijk ook al, alleen hadden ze toen geen speciale naam. Tegenwoordig weet iedere ouder wat bedoeld wordt met “tutteldoekje“. Het zijn baby’s favoriete lapjes/knuffeltjes. Het is hét “doekje” dat echt overal mee naar toe moet, wat simpel weg altijd aanwezig moet zijn. Als je wakker bent, of als je gaat slapen, thuis of ergens anders, het maakt niet uit het moet er gewoon zijn. Het is het doekje wat altijd troost bij elk verdrietje, het doekje waar je niet buiten kan. Er is een ruime keuze tutteldoekjes verkrijgbaar: Tegelijkertijd is om die reden het tutteldoekje ook de grootste “nachtmerrie” van iedere ouder. Want wat te doen als het eens kwijt raakt, of ergens vergeten wordt. De praktijk heeft uitgewezen dat het niet vervangbaar is; een baby die eenmaal gehecht is aan zijn of haar tutteldoekje neemt geen genoegen met iets anders. Sommige ouders gaan daarom zover dat ze niet één maar meerdere tutteldoekjes hebben, allemaal hetzelfde uiteraard. Je zou voor de grap eens moeten kijken op “baby/ouder”-forums en zien hoeveel wanhopige oproepen daar staan van ouders die op zoek zijn naar één bepaald soort tutteldoekje dat de lieveling is geworden van hun kindje en nu niet meer verkrijgbaar is. Wat maakt een tutteldoekje dan zo speciaal? Waarom is het onvervangbaar? De vorm Door hun makkelijke vorm zijn ze voor baby’s heel aantrekkelijk om vast te pakken. De “beste” vorm is die van een vierkant lapje van zacht, kindvriendelijke stof. Meestal zijn ze zo tussen de 20 tot 25 cm groot. Kenmerkend zijn de 4 of 5 punten. Aan de punten zit een knoop wat de kleintjes heerlijk vinden om op te bijten, aan te sabbelen en mee te frutselen. Vooral het heen en weer wrijven langs het eigen neusje is een veel geziene handeling. Veel tutteldoekjes hebben in het midden van het lapje iets “leuks”, een clownshoofdje, een dierenkopje, enz. De geur Door al het gesabbel en gefriemel heeft het tutteldoekje zijn eigen unieke geur gekregen. Na verloop van tijd mogen ze wellicht in de ogen van volwassenen er niet meer fris uitzien; baby’s denken daar geheel anders over. Voor hen tellen maar twee dingen: hoe ruikt het en hoe voelt het. Het moet “eigen” ruiken, het moet “vertrouwd” ruiken, alleen dan is het OK. En het moet goed (aan)voelen, een voor hun bekende vorm hebben. vorige volgende